Flestar ráðstefnur og fundir síðasta árið hafi verið helgaðar gervigreind. Það hefur ýmist verið megininntak ráðstefnanna eða að einhverju leyti. Fyrirtæki hafa áhyggjur af að gervigreind geti skaðað samkeppnishæfni þeirra en keppast á sama tíma við að tileinka sér hana til að auka samkeppnishæfnina!

Almenningur, við hin kannski, fetum okkur mishratt eftir nýjum slóðum. Til að byrja með spurðum við gervigreindina, varlega, ýmissa léttvægra spurninga. Og fengum svörin, umsvifalaust. Færðum okkur svo upp á skaftið, hlógum stundum að vitleysunni en líka oft þakklát fyrir „stuðninginn“. Gervigreindin eys upp úr sínum risastóra viskupotti alls konar svörum og lausnum sem hún hefur leitað uppi úti um allt á netinu þar sem ritræpan rennur svo hratt að það tekur oft töluverðan tíma að vinsa úr það sem nýtilegt er. Þetta veit hvert mannsbarn, núorðið.

Blessuð börnin, já. Á dögunum bárust fréttir af nýju barnaefni, teiknimyndaþáttum sem fara í loftið í haust, frá framleiðslufyrirtækinu We Ghosted Media. Þættirnir nefnast Owen Nowhere og í þeim er tekið djarft skref í átt að framtíð þar sem börn horfa ekki aðeins á efni, heldur taka þátt í að móta það sjálf. Það er meðal annars gert með því að börnin, trúlega með hjálp foreldra, stofna rafmyntarveski og skapandi þátttaka er umbunuð á þann hátt að stafrænt eignarhald verður eðlilegt frá unga aldri.

Aðalpersónan í þessum framúrstefnulegu þáttum er Owen B. Gloom, forvitinn unglingur sem býr með vampíruforeldrum sínum. Þarna eiga áhorfendur að verða meðhöfundar og meðeigendur í þessum heimi. Hver þáttur mun innihalda aðgangsstýrð samskipti með táknum (e. tokens), svo sem að opna leynilegar söguþrár, kjósa um framvindu eða safna teiknuðum stafrænum persónum sem stafrænum eignum. Aldeilis spennandi framtíðarsýn?

Sendinefnd á vegum Alþjóðagjaldeyrissjóðsins hefur gefið út að hlutfall starfa sem geta nýtt sér framlegðaraukningu með gervigreind sé hærra á Íslandi en í mörgum öðrum þróuðum ríkjum, þó það sé ekki einhlítt.
Nútíminn hefur löngum þótt strembinn og yfirgengilegur, hvort sem árið er 1936 eða 2025. Þurfum við allar þessar tækninýjungar, og verða þær okkur til góðs?
Upp í hugann kemur hinn síungi og nútímalegi Jóhannes úr Kötlum með sína Rímlausu skeggöld, „þar sem kyrtilskrýddur fóðurmeistari vélmjólkar aumingja búkollu gömlu“. (Óljóð, 1965).

Æ, kveiktu nú bara á Rás 1 fyrir mig, þátturinn Á sagnaslóð er að byrja.

TIL BAKA